İşe iade davalarında işverenin en sık üç usul hatası

İşe iade davalarının önemli bir kısmını işveren, feshin esası hiç tartışılmadan, usulden kaybediyor.

İşveren tarafında en sık gördüğüm üç hata:

1. Fesih yazılı yapılmıyor ya da sebep muğlak yazılıyor. İş Kanunu m. 19 açıktır: işveren fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini “açık ve kesin bir şekilde” belirtmek zorundadır. Performans düşüklüğü gibi genel bir ifade, mahkeme önünde hiçbir sebep göstermemekle aynı kapıya çıkabiliyor. Hangi tarihte, hangi olay, belge var mı: hepsi fesih bildiriminde olmalı.
2. Savunma alınmıyor. Davranışı veya verimi nedeniyle fesihte, işçinin savunması alınmadan belirsiz süreli iş sözleşmesi feshedilemez (m. 19/2). Bu adım atlandığında feshin içeriği ne kadar haklı olursa olsun geçersizlik riski doğar. Savunma istemini yazılı yapmak ve işçiye yanıt için makul bir süre tanımak, davada işvereni korur. (Ahlak ve iyi niyet kurallarına aykırılık hâlinde, m. 25/II, kanun işverenin fesih hakkını ayrıca saklı tutuyor; ayrı bir konu.)
3. Fesih yazısı, SGK çıkış kodu ve davadaki savunma çoğu zaman birbirini tutmuyor. Yazıda başka, çıkış kodunda başka, cevap dilekçesinde başka sebep ileri sürülüyor. Oysa geçerli nedene dayanan fesihte işveren, bildirimde gösterdiği sebeple bağlı; sonradan sebep eklemek ya da değiştirmek savunmayı zayıflatıyor. Üstelik feshin geçerli bir sebebe dayandığını ispat yükü işverende (m. 20/2). Üç kanal da aynı şeyi söylemeli.

Sorun şu: fesih çoğu şirkette salt bir İK işlemi gibi yürütülüyor. Oysa imzadan önceki bir saatlik hukuki kontrol, aylarca sürecek bir davadan her zaman daha ucuzdur.

Bu yazı ilk olarak 4 Eylül 2026'da LinkedIn'de yayımlandı.